ساعت ۱۱:٠٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۸ آبان ۱۳٩٠  

 

زمان های قدیم٬ وقتی هنوز راه بشر به زمین باز نشده بود. فضیلت ها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند

.

ذکاوت گفت بیایید بازی کنیم. مثل قایم باشک

 

 

 

!

 

 

 

دیوانگی فریاد زد: آره قبوله من چشم می زارم

 

 

 

!

 

 

 

چون کسی نمی خواست دنبال دیوانگی بگردد٬‌ همه قبول کردند

 

 

 

.

 

 

 

دیوانگی چشم هایش را بست و شروع به شمردن کرد: یک٬ ... دو٬ ... سه٬

 

 

 

... !

 

 

 

همه به دنبال جایی بودند که قایم بشوند

 

 

 

.

 

 

 

نظافت خودش را به شاخ ماه آویزان کرد

 

 

 

.

 

 

 

خیانت خودش را داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد

 

 

 

.

 

 

 

اصالت به میان ابر ها رفت

 

 

 

.

 

 

 

هوس به مرکز زمین راه افتاد

 

 

 

.

 

 

 

دروغ که می گفت به اعماق کویر خواهد رفت٬ به اعماق دریا رفت

 

 

 

.

 

 

 

طعم داخل یک سیب سرخ قرار گرفت

 

 

 

.

 

 

 

حسادت هم رفت داخل یک چاه عمیق

 

 

 

.

 

 

 

آرام آرام همه قایم شده بودند و

 

دیوانگی همچنان می شمرد: هفتادو سه٬ هفتادو چهار٬

 

 

 

...

 

 

 

اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود

 

 

 

.

 

 

 

تعجبی هم ندارد. قایم کردن عشق خیلی سخت است

 

 

 

.

 

 

 

دیوانگی داشت به عدد ۱۰۰ نزدیک می شد٬ که عشق رفت وسط یک دسته گل رز آرام نشت

 

 

 

.

 

 

 

دیوانگی فریاد زد: دارم میام. دارم میام

 

 

 

...

 

 

 

همان اول کار تنبلی را دید. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قایم شود

 

 

 

.

 

 

 

بعد هم نظافت را یافت. خلاصه نوبت به دیگران رسید. اما از عشق خبری نبود

 

 

 

.

 

 

 

دیوانگی دیگر خسته شده بود که حسادت حسودیش گرفت و آرام در گوش او گفت: عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است

 

 

 

.

 

 

 

دیوانگی با هیجان زیادی یک شاخه گل از درخت کند و آن را با تمام قدرت داخل گل های رز فرو برد

 

 

 

.

 

 

 

صدای ناله ای بلند شد

 

 

 

.

 

 

 

عشق از داخل شاخه ها بیرون آمد٬ دست هایش را جلوی صورتش گرفته بود و از بین انگشتانش خون می ریخت

 

 

 

.

 

 

 

شاخهء درخت٬ چشمان عشق را کور کرده بود

 

 

 

.

 

 

 

دیوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت

 

حالا من چی کار کنم؟ چگونه می توانم جبران کنم؟

 

عشق جواب داد: مهم نیست دوست من٬ تو دیگه نمیتونی کاری بکنی٬ فقط ازت خواهش می کنم از این به بعد یار من باش

 

 

 

.

 

 

 

همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم

 

 

 

.

 

 

 

و از همان روز تا همیشه عشق و دیوانگی همراه یکدیگر به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند

 

 

 

...

 

 

 

نظرت چیه؟